Aşıktılar
Âşıktılar . . .
- Onların, sabah kalkar kalkmaz; ilk işleri, âşık olmaktı . . .
Bütün uslanmazlıklarıyla vardılar, gönüllüydüler . . .
Arada, acıları aşılayıp kendilerine, az-biraz ağladılar . . .
- Âşık olup da, ağlamayan nerde görülmüş?.. -
Âşıktılar . . .
Yüzlerini özlediler birbirlerinin; seslerini . . .
Kokuları gelip doldu içlerine
Gülüşlerini özlediler; gelip sarılan, boyunlarına . . .
- Suretlerini gönderdiler birbirlerine . . . -
Âşıktılar . . .
Anılarını çıkardılar; yıkadılar,
Sonra astılar zamanın iNCi ipine
Kurutup giyindiler,
Bayramlıkları gibi çocukluklarının
En güzeliydi bu tüm elbiselerinin . . .
Âşıktılar . . .
Nefeslerini paylaştılar gecelerde
Yalnızca o oldu düşlerinde
- Gittiler sonra . . . -
Âşıktılar . . .
Fırtına da bastırsa kalplerinde
Deprem de çıksa sonra gözlerinde
Savur(a)mazdı onları katıksız bir mahpusluğa
Vur(ul)dukça kalmadılar altında anıların, ezilip tükenmediler
Yıkılmadılar, kalmadılar oracıkta . . .
Âşıktılar . . .
Eski bir eskiciydiler aslında bu eski dünyada
Sevgi aldılar; satamadılar . . .
Ama güzeldi; iyiydi; satmadılar; kullandılar
Büyüdükçe büyüdü kalplerine sığmaz oldu AŞK . . .
Büyüsü ellerinde şimdi, beyinlerinde bütün resimler
Soyundular soyutluğunda kırılganlıklarının
Düşlerini sorgulamadılar kalplerinin karakolunda . . .
Âşıktılar . . .
Uyandılar su vurdular yüzlerine,
Kaldıkları yerden devam ettiler . . .
Bilinçler yerindeydi zamanı içerken
Ve işler-ken . . .
Âşıktılar . . .
Yine elleriyle, ruhlarını birleştirdiler birbirine,
Sonra ikisini alıp geldiler o gece
Sabaha kadar beklediler . . .
Ayrılmadılar kimse görmeden . . .
Âşıktılar . . .
Anıları misafirliğe gelse, kovarlar yalandan hepsini,
Sonra çağırırlar yağmurlu havalarda . . .
Gözleri ıslanır,
Yağmur diner; toprak kokusu kalır sonunda . . .
Âşıktılar . . .
Çevirisi yanlış yapılmış bir hayat değil bu,
Bilirler her doğan güneşle,
Biraz daha yenileneceklerini . . .
Âşıktılar . . .
Aşık olduklarından beri her sigaralarını
Son sigaraları gibi çekiyorlar içlerine,
- Biri, sanal -
Sonmuş gibi her aşlarını, ekmeklerini yiyorlar,
Kalpleri son kez vuracakmış gibi,
Gözleri son kez görecekmiş gibi bakıyorlar hep birbirlerine…
Âşıktılar . . .
Dizlerine yatırıyorlar yokluklarını
Hep o masalı anlatıyorlar - AŞK -
Dinliyorlar; bir daha istiyorlar
Yüzlerinde yokluklarının tebessümü beliriyor,
Azcık ağlıyorlar . . .
Âşıktılar . . .
Ve gereğini yapıyorlar aşklarının
Birbirlerini kendileriyle aldatıyorlar . . .
Susuyorlar . . .
Âşıktılar . . .
Bırakmıyorlar birbirlerini . . .
Yalnız değiller . . .
Yenilmediler . . .
Sobelenmediler hayatın eliyle . . .
 ş ı k t ı l a r
Ve
 ş ı k l a r
H E P
…
Gönderen