Yürüdükçe sevdam kayboldu benden
Vuslatı sevdamdan usanır oldum
Ruhuma gideyim candan, bedenden
Belirdikçe aşkım utanır oldum
Çırpınır, duramaz, can kafesinde
Son sözü sonsuzluk, son nefesinde
Kırıldı kalemim aşk celsesinde
Urgana sehpasız uzanır oldum
Tabib bildiğini varsın söylesin
İster mevzu, ister mecnun eylesin
Dört mevsim üzdüğüm hazan neylesin
Öldükçe bedenim uyanır oldum
ugur ısılak

                 AŞKMIYDI O?  
 

Aşk mıydı o, aşkımsı bir şey miydi
Neydi çekip kendine, beni bağlayan
Kanatan dudağımı, tenimi dağlayan
Elleri ta içimde o dev miydi Etime bir alev değmişçesine
Nasıl da yakardı öptüğü zaman
Bir su gibi akıp gitti avuçlarımdan
Yorgunum şimdi bin yıl sevmişçesine
Hani o yalnız benim olan gül, kırmızı
Gözlerimin önünde açılan sonsuz bahçe

Ümit Yaşar Oğuzcan

Benimde hayallerim oldu….
ipsiz dalsız  sonsuz köysüz kasabasız
anlamlı anlamsız bir ton pembe hayal
ucu sonu olmayan hayallerim.
Çocukken bisikletim olmasını istedim büyümeye yakınken oldu
bana küçük gelen kırmızı bir bisikletim vardı.
Ama en büyük hayalimdi,
kocaman olmuştum ama bıkmadan biniyordum ona sonra
sıkıldım ondan
bilgisayarım olsun istedim
Türkiyede degil başka ülkelerin filminde görmüştüm ama hayal edebiliyordum,
eşsizliğini benimde olmalıydı ama çok pahalıydı erişemicem diye çok korktum
 Ama çok zengin milletvekili komuşumuzun eski elden düşme bilgisayarı benim oldu
onu çok sevmiştim halada durur onu atamadım hiç
ama yenilerini aldıktan sonra elimi bile sürmedim anı diye duruyor…
Sonra arabam olsun istedim sonra işim sonra param sonra bir sürü arkadaşım
Bunlar son sonra sonra diye  …